khalilranjbar.loxblog.com

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش

نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان

هر جا که نام حافظ در انجمن برآید

حافظ

نرم نرمک می رسد اينک بهار

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه های شسته، باران خورده، پاک

آسمان آبی و ابر سپيد

برگهای سبز بيد

عطر نرگس، رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه ها و دشتها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نيمه باز

خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبريز از شراب

خوش به حال آفتاب

ای دل من گرچه در اين روزگار

جامه رنگين نمی پوشی به کام

باده رنگين نمی بينی به جام

نقل و سبزه در ميان سفره نيست

جامت از آن می که می بايد تهی است

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم

ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار

گر نکوبی شيشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

فريدون مشيری

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید : تو بمن گفتی

ازین عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ، آئینة عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا ، که دلت با دگران است

تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن

با تو گفتنم :

حذر از عشق ؟

ندانم

سفر از پیش تو ؟

هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم

باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

فریدون مشیری

شرح پریشانی

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید

گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته، دیوانه ی رویی بودیم

بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت

سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت

یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آن کس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر

که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر

بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین خواهدبود

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی ست

حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی ست

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکی ست

نغمه ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکی ست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به

چند روزی پی دلدار دگر باشم به

عندلیب گل رخسار دگر باشم به

مرغ خوش نغمه ی گلزار دگر باشم به

نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست

می توان یافت که بر دل ز منش یاری هست

از من و بندگی من اگر اشعاری هست

بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است

راه سد بادیه ی درد بریدیم بس است

قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است

اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد از این ما و سرکوی دل آرای دگر

با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر

شعر از وحشی بافقی

حاجتمند

دل خود را بديدار تو حاجتمند ميدانم

غم هجر تو بنيادم بخواهد كندميدانم

مرا گوئي سر خود گيروپايم بسته ئي محكم

عظيم آشفته ام ليكن خلاص از بند ميدانم

رخت پوشيده بوداز من دل گمراه و من هرگز

حديث اونميگويم بكس هر چند ميدانم

تو ميگويي كزين پس من وفاورزم بلي خوبان

بگوئيداين حكايتهاونتوانند ميدانم

بمردم اوحدي زين پس مده پندو ببين او را

كه چونش عاشقم با آنكه خيلي پند ميدانم

شعر از اوحدي مراغه اي

آرزوها

ای خوشا مستانه سر در پای دلبر داشتن

دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن

نزد شاهین محبت بی پر و بال آمدن

پیش باز عشق آئین کبوتر داشتن

سوختن بگداختن چون شمع و بزم افروختن

تن بیاد روی جانان اندر آذر داشتن

اشک را چون لعل پروردن بخوناب جگر

دیده را سوداگر یاقوت احمر داشتن

هر کجا نور است چون پروانه خود را باختن

هر کجا نار است خود را چون سمندر داشتن

آب حیوان یافتن بیرنج در ظلمات دل

زان همی نوشیدن و یاد سکندر داشتن

از برای سود، در دریای بی پایان علم

عقل را مانند غواصان، شناور داشتن

گوشوار حکمت اندر گوش جان آویختن

چشم دل را با چراغ جان منور داشتن

در گلستان هنر چون نخل بودن بارور

عار از ناچیزی سرو و صنوبر داشتن

از مس دل ساختن با دست دانش زر ناب

علم و جان را کیمیاگر داشتن

همچو مور اندر ره همت همی پا کوفتن

چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن

غنچه خندان

ای غنچه ی خندان چرا خون در دل ما می کنی؟

خاری به خود می بندی و ما را ز سر وا می کنی؟

از تیر کجتابی تو آخر کمان شد قامتم

کاخت نگون باد ای فلک با ما چه بد تا می کنی

ای شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را

با دوست هم رحمی چو با دشمن مدارا می کنی

با چون منی نازک خیال ابرو کشیدن از ملال

زشت است ای وحشی غزال٬ ما چه زیبا می کنی

امروز ما بیچارگان امید فردایش نیست

این دانی و با ما هنوز امروز و فردا می کنی؟

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن

در گوشه ی میخانه هم ما را تو پیدا می کنی

ما شهریارا بلبلان دیدیم بر طرف چمن

شور افکن و شیرین سخن اما تو غوغا می کنی

محمد حسین بهجت تبریزی(شهریار)

بسیج در اشعار استاد شهریار

یا على باز از خدا دستى به همراه بسیج

جاودان كن در جهان این جلوه و جاه بسیج

یا على خون حسینت كى رود از یادها

گو ببیند زینب این غوغاى خون خواه بسیج

اشك و خون می بارد از آفاق آذربایجان

خود به مژگان رفته آذربایجان راه بسیج

می زداید دود آه خیمه هاى سوخته

خیمه و خرگاه زد در كربلا آه بسیج

كور دل بودند اهل كوفه و بیعت شكن

قوم سلمان است این قوم دل آگاه بسیج

غرش اى شیر خدا ببر و پلنگ خفته را

تا شود صدامیان خرگوش و روباه بسیج

لشگر اسلام شد چون سیل و طوفان در خروش

كفر اگر خود كوه باشد مىrlm;شود كاه بسیج

رهبر از نصر من اللّهrlm; داد فرمان جهاد

تا رسد فتح قریب از نصرت اللّهrlm; بسیج

با شعار یا محمد شیعه و سنى یكی است

نیست جز قرآن و حق ذكرى در افواه بسیج

این سفر با فتح پایان باز مى گردد سپاه

می دهد پایان به فتح گاه و بى گاه بسیج

سر به درگاه خدا مىrlm; ساید این جهد و جهاد

شهریارا تا بسایى سر به درگاه بسیج

شهریار

نرخ بالا کن

دل ز تن بردی و در جانی هنوز

دردها دادی و درمانی هنوز

آشکارا سینه ام بشکافتی

همچنان در سینه پنهانی هنوز

ملک دل کردی خراب از تیغ ناز

واندرین ویرانه سلطانی هنوز

هر دو عالم،قیمت خود گفته ای

نرخ بالا کن که ارزانی هنوز

ما ز گریه چون نمک بگداختیم

تو ز خنده شکرستانی هنوز

جان ز بند کالبد آزاد گشت

دل به گیسوی تو زندانی هنوز

پیری و شاهد پرستی هم خوشست!

<<خسروا>>تا کی پریشانی هنوز؟

امیر خسرو دهلوی

درد و درمان

خوشا دردی که درمانش تو باشی

خوشا راهی که پایانش تو باشی

خوشا چشمی که رخسار تو بیند

خوشا ملکی که سلطانش تو باشی

خوشا آن دل که دلدارش تو گردی

خوشا جانی که جانانش تو باشی

خوشی و خرمی و کامرانی

کسی دارد که خواهانش تو باشی

چه خوش باشد دل امیدواری

که امید دل و جانش تو باشی

همه شادی و عشرت باشد ای دوست

در آن خانه که مهمانش تو باشی

فخرالدین عراقی

گفتم گفتا

گفتم خیال وصلت گفتا بخواب بینی

گفتم مثال رویت گفتا در آب بینی

گفتم خواب دیدن زلفت چگونه باشد؟

گفتا که خویشتن را در پیچ و تاب بینی

گفتم رخ تو بینم گفتا زهی تصور

گفتم به خواب جانا گفتا به خواب بینی

گفتم که زلف رویت بنمای تا ببینم

گفتا که در چنین شب چون آفتاب بینی؟

گفتم خراب گشتم در دور چشم مستت

گفتا که هر چه بینی مست و خراب بینی

گفتم لب تو دیدم،صد جان،بهاست او را

گفتا مبصری تو در لعل ناب بینی

گفتم که روز <<سلمان>>شب شد ز تار مویت

گفتا نگربه رویم تا ماهتاب بینی

نشانی

<<خانه ی دوست کجاست؟>>در فلق بود که پرسید سوار،آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:؟

<<نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ،سر به در می آرد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفتهاز کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست.>>

سهراب سپهری

شعر لیلی و مجنون

به مجنون گفت روزی عیب جویی

که پیدا کن به از لیلی نکویی

که لیلی گرچه درچشم تو حوری است

به هرجزئی زحسن او قصوری است

زحرف عیب جو مجنون بر آشفت

در آن آشفتگی خندان شد و گفت

اگر در دیده ی مجنون نشینی

به غیر از خوبی لیلی نبینی

تو کی دانی که لیلی چون نکویی است

کزو چشمت همین بر زلف و رویی است

تو قد بینی و مجنون جلوه ی ناز

تو چشم و او نگاه ناوک انداز

تو مو بینی و مجنون پیچش مو

تو ابرو و اشارت های ابرو

دل مجنون ز شکر خنده خون است

تو لب میبینی و دندان که چون است

کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام

نه آن لیلی است کز من برده آرام

وحشی بافقی

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدارا

که به ماسوا فکندی همه سایه هما را

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوشت عهد بندد زمیان پاکبازان

چو علی که می تواند که به سر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را

به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت

که زکوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آنکه شاید برسد به خاک پایش

چه پیام ها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

که زجان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم

که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

زنوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا

محمدحسین بهجت تبریزی- شهریار

شعری از هاتف اصفهانی

سوی خود خوان یک رهم تا تحفه جان آرم تو را

جان نثار افشان خاک آستان آرم تو را

از کدامین باغی ای مرغ سحر با من بگوی

تا پیام طایر هم آشیان آرم تو را

من خموشم حال من می پرسی ای همدم که باز

نالم و از ناله ی خود در فغان آرم تو را

شکوه از پیری کنی زاهد بیا همراه من

تا به میخانه برم پیر و جوان آرم تو را

ناله بی تاثیر و افغان بی اثر چون زین دو من

بر سر مهر ای مه نامهربان آرم تو را

گر نیارم بر زبان از غیر حرفی چون کنم

تا به حرف ای دلبر نامهربان آرم تو را

در بهار از من مرنج ای باغبان گاهی اگر

یاد از بی برگی فصل خزان آرم تو را

خامشی از قصه ی عشق بتان هاتف چرا

باز خواهم بر سر این داستان آرم تو را

شعر رمضان از همام تبريزي

رمضان رفت و ندانم كه ز ما بد خشنود

يا نه! انديشه آن ذوق دل ما بربود؟

عمل ما اگر اين است كه ما مي بينيم

نرود ماه مبارك زبر ما خشنود

از شب قدر ندانيم نشاني جز نام

چشم آلوده ما محرم آن حال نبود

جان از آتش نبرد خواجه كه از مطبخ او

نيست در ديده درويش نصيبي جز دود

روزه آن راست مبارك كه ز طاعت شب و روز

او نياسود و فقير از كرمش مي آسود

غزل فی التوحید ازخواجوی کرمانی

ای غره ماه از اثر صنع تو غرا

وی طره شب از دم لطف تو مطرا

نوک قلم صنع تودر مبدا فطرت

انگیخته برصفحه ی کن صورت اشیا

سجاده نشینان نه ایوان فلک را

حکم تو فروزنده قنادیل زوایا

هم رازق بی ریبی و هم خالق بی عیب

هم ظاهر پنهانی و هم باطن پیدا

مامور تو از برگ سمن تا بسمندر

مصنوع تو از تحت ثری تا بثریا

توحید تو خواند بسحر مرغ سحر خوان

تسبیح تو گوید بچمن بلبل گویا

برقله ی کهسار زنی بیرق خورشید

برپرده ی زنگار کشی پیکر جوزا

از عکس رخ لاله عذران سپهری

چون منظر مینو کنی این چنبر مینا

بید طبری را کند از امر تو بلبل

وصف الف قامت ممدوده ی حمرا

از رایحه ی لطف تو ساید گل سوری

در صحن چمن لخلخه ی عنبر سارا

تا از دم جان پرور او زنده شود خاک

در کالبد باد دمی روح مسیحا

خواجو نسزد مدح و ثنا هیچ ملک را

آلا ملک العرش تبارک و تعالی

اشعار خاقانی

ز خاک کوی تو هر خار سوسنی است مرا
به زیر زلف تو هر موی مسکنی است مرا
برای آنکه ز غیر تو چشم بردوزم
به جای هر مژه بر چشم سوزنی است مرا
ز بسکه بر سر کوی تو اشک ریخته ام
ز لعل در بر هر سنگ دامنی است مرا
فلک موافقت من کبود درپوشید
چو دید کز تو بهر لحظه شیونی است مرا
از آن زمان که ز تو لاف دوستی زده ام
بهر کجا که رفیقی است دشمنی است مرا
هر آنکه آب من از دیده زیر کاه تو دید
یقین شناخت که بر باد خرمنی است مرا
به دام عشق تو درمانده ام چو خاقانی
اگر نه بام فلک خوش نشیمنی است مرا

چه میخواهی

صبا ز طره جانان من چه می خواهی

ز روزگار پریشان من چه می خواهی

دلم ببردی و گویی که جان بیار ای دوست

بحیرتم که تو از جان من چه می خواهی

دو باره آمدی ای سیل غم نمی دانم

دگر ز کلبه ی ویران من چه می خواهی

جز آشیانه بلبل گلی به شاخ نماند

صبا ! دگر ز گلستان من چه می خواهی

کمال یافت نهالت ز آب چشم بهار

جز اینقدر گل خنادن من چه می خواهی

شعر از : ملک الشعراء بهار

عمر حقیقت به سر شد

عمر حقیقت به سر شد

عهد و وفا پی سپر شد

ناله ی عاشق، ناز معشوق

هر دو دروغ و بی اثر شد

راستی و مهر و محبت فسانه شد

قول و شرافت همگی از میانه شد

از پی دزدی وطن و دین بهانه شد

دیده تر شد

ظلم مالک، جور ارباب

زارع از غم گشته بی تاب

ساغر اغنیا پر می ناب

جام ما پر ز خون جگر شد

ای دل تنگ! ناله سر کن

از قویدستان حذر کن

از مساوات صرفنظر کن

ساقی گلچهره! بده آب آتشین

پرده ی دلکش بزن، ای یار دلنشین!

ناله برآر از قفس، ای بلبل حزین!

کز غم تو، سینه ی من پرشرر شد

کز غم تو سینه ی من پرشرر، پرشرر، پرشرر شد

شعر از : ملک الشعراء بهار

مرغ سحر ناله سر کن از ملک الشعراء بهار

مرغ سحر ناله سر کن

داغ مرا تازه تر کن

زآه شرربار این قفس را

برشکن و زیر و زبر کن

بلبل پربسته! ز کنج قفس درآ

نغمه ی آزادی نوع بشر سرا

وز نفسی عرصه ی این خاک توده را

پر شرر کن

ظلم ظالم، جور صیاد

آشیانم داده بر باد

ای خدا! ای فلک! ای طبیعت!

شام تاریک ما را سحر کن

نوبهار است، گل به بار است

ابر چشمم ژاله بار است

این قفس چون دلم تنگ و تار است

شعله فکن در قفس، ای آه آتشین!

دست طبیعت! گل عمر مرا مچین

جانب عاشق، نگه ای تازه گل! از این

بیشتر کن

مرغ بیدل! شرح هجران مختصر، مختصر، مختصر کن

شعر از : ملک الشعراء بهار

در قیر شب از دفتر مرگ رنگ

ديرگاهي است كه در اين تنهايي
رنگ خاموشي در طرح لب است.
بانگي از دور مرا مي خواند
ليك پاهايم در قير شب است
رخنه اي نيست در اين تاريكي:
در و ديوار به هم پيوسته.
سايه اي لغزد اگر روي زمين
نقش وهمي است ز بندي رسته.
نفس آدم ها
سر بسر افسرده است
روزگاري است در اين گوشه پژمرده هوا
هر نشاطي مرده است.
دست جادويي شب
در به روي من و غم مي بندد
مي كنم هر چه تلاش ،
او به من مي خندد .
نقش هايي كه كشيدم در روز،
شب ز راه آمد و با دود اندود .
طرح هايي كه فكندم در شب ،
روز پيدا شد و با پنبه زدود .
ديرگاهي است كه چون من همه را
رنگ خاموشي در طرح لب است .
جنبشي نيست در اين خاموشي
دست ها پاها در قير شب است.

شعری از سنایی غزنوی

آراسته آمدي بر ما

احسنت و زه اي نگار زيبا

کز تو به خودم نماند پروا

امروز به جاي تو کسم نيست

آراسته کن تو مجلس ما

بگشاي کمر پياله بستان

تا کي سفر و نشاط صحرا

تا کي کمر و کلاه و موزه

بدرود کنيم دي و فردا

امروز زمانه خوش گذاريم

با تو چکنم به جز مدارا

من طاقت هجر تو ندارم

اشعار رودکی

گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور بزنم نعره ولیکن ز تو بینم هنرا

اثر میر نخواهم که بماند به جهان میر خواهم که بماند به جهان در اثرا

هر کرا رفت، همی باید رفته شمری هر کرا مرد، همی باید مرده شمرا

پوپک دیدم به حوالی سرخس بانگک بر برده با بر اندرا

چادرکی دیدم رنگین برو رنگ بسی گونه بر آن چادرا

ای پرغونه و باژگونه جهان مانده من از تو به شگفت اندرا

جهانا چنینی تو با بچگان که گه مادری و گاه مادندرا

نه پاذیر باید ترا نه ستون نه دیوار خشت و نه زآهن درا

به حق نالم ز هجر دوست زارا سحر گاهان چو بر گلبن هزارا

قضا، گر داد من نستاند از تو ز سوز دل بسوزانم قضا را

چو عارض برفروزی می بسوزد چو من پروانه بر گردت هزارا

نگنجم در لحد، گر زان که لختی نشینی بر مزارم سوکوارا

جهان اینست وچونینست تا بود و همچونین بود اینند، یارا

به یک گردش به شاهنشاهی آرد دهد دیهیم و تاج وگوشوارا

توشان زیر زمین فرسوده کردی زمین داده بریشان بر زغارا

شعری ازخیام نیشاپوری

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم وین یکدم عمر را غنیمت شمریم

فردا که ازین دیر فنا درگذریم با هفت هزار سالگان سر بسریم

.................

این چرخ فلک که ما در او حیرانیم فانوس خیال از او مثالی دانیم

خورشید چراغداران و عالم فانوس ما چون صوریم کاندر او حیرانیم

.................

برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم زان پیش که از زمانه تابی بخوریم

کاین چرخ ستیزه روی ناگه روزی چندان ندهد زمان که آبی بخوریم

.................

برخیزم و عزم باده ناب کنم رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم

این عقل فضول پیشه را مشتی می بر روی زنم چنانکه در خواب کنم

.................

بر مفرش خاک خفتگان می بینم در زیرزمین نهفتگان می بینم

چندانکه به صحرای عدم مینگرم ناآمدگان و رفتگان می بینم

.................

تا چند اسیر عقل هر روزه شویم در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم

در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما در کارگه کوزه گران کوزه شویم

.................

چون نیست مقام مادر این دهر مقیم پس بی می و معشوق خطائیست عظیم

تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم

.................

خورشید به گل نهفت می نتوانم و اسراز زمانه گفت می نتوانم

از بحر تفکرم برآورد خرد دری که ز بیم سفت می نتوانم

.................

دشمن به غلط گفت من فلسفیم ایزد داند که آنچه او گفت نیم

لیکن چو در این غم آشیان آمده ام آخر کم از آنکه من بدانم که کیم

دلا تا به کی، از در دوست دوری ازشیخ بهائی

دلا تا به کی، از در دوست دوری گرفتار دام سرای غروری؟

نه بر دل تو را، از غم دوست،دردی نه بر چهره از خاک آن کوی، گردی

ز گلزار معنی،نه رنگی،نه بویی در این کهنه گنبد،نه هایی،نه هویی

تو را خواب غفلت گرفته است در بر چه خواب گران است، الله اکبر

چرا این چنین عاجز و بی نوایی بکن جستجویی، بزن دست و پایی

سوئال علاج، از طبیبان دین کن توسل به ارواح آن طیبین کن

دو دست دعا را برآور، به زاری همی گو به صدعجز و صدخواستاری

الهی به زهرا،الهی به سبطین که می خواندشان،مصطفی قرةالعین

الهی به سجاد، آن معدن علم الهی به باقر، شه کشور حلم

الهی به صادق، امام اعاظم الهی، به اعزاز موسی کاظم

الهی، به شاه رضا، قائد دین به حق تقی، خسرو ملک تمکین

الهی، به نقی، شاه عسکر بدان عسکری کز ملک داشت لشکر

الهی به مهدی که سالار دین است شه پیشوایان اهل یقین است

که بر حال زار بهائی عاصی سر دفتر اهل جرم و معاصی

که در دام نفس و هوی اوفتاده به لهو و لعب، عمر بر باد داده

به نام ایزد بخشاینده از نظامی گنجوی

ای جهان دیده بود خویش از تو هیچ بودی نبوده پیش از تو

در بدایت بدایت همه چیز در نهایت نهایت همه چیز

ای برآرنده سپهر بلند انجم افروز و انجمن پیوند

آفریننده خزاین جود مبدع و آفریدگار وجود

سازمند از تو گشته کار همه ای همه و آفریدگار همه

هستی و نیست مثل و مانندت عاقلان جز چنین ندانندت

روشنی پیش اهل بینائی نه به صورت به صورت آرائی

به حیاتست زنده موجودات زنده لیک از وجود تست حیات

ای جهان را ز هیچ سازنده هم نوا بخش و هم نوازنده

نام تو کابتدای هر نامست اول آغاز و آخر انجامست

اول الاولین به پیش شمار و آخرالاخرین به آخر کار

هست بود همه درست به تو بازگشت همه به تست به تو

بسته بر حضرت تو راه خیال بر درت نانشسته گرد زوال

تو نزادی و آن دیگر زادند تو خدائی و آن دیگر بادند

به یک اندیشه راه بنمائی به یکی نکته کار بگشائی

شعر ای دل عبث مخور غم دنیا را از پروین اعتصامی

ای دل عبث مخور غم دنیا را فکرت مکن نیامده فردا را

کنج قفس چو نیک بیندیشی چون گلشن است مرغ شکیبا را

بشکاف خاک را و ببین آنگه بی مهری زمانه ی رسوا را

این دشت، خوابگاه شهیدانست فرصت شمار وقت تماشا را

از عمر رفته نیز شماری کن مشمار جدی و عقرب و جوزا را

دور است کاروان سحر زینجا شمعی بباید این شب یلدا را

در پرده صد هزار سیه کاریست این تند سیر گنبد خضرا را

پیوند او مجوی که گم کرد است نوشیروان و هرمز و دارا را

این جویبار خرد که می بینی از جای کنده صخره ی صما را

آرامشی ببخش توانی گر این دردمند خاطر شیدا را

افسون فسای افعی شهوت را افسار بند مرکب سودا را

پیوند بایدت زدن ای عارف در باغ دهر حنظل و خرما را

زاتش بغیر آب فرو ننشاند سوز و گداز و تندی و گرما را

پنهان هرگز می نتوان کردن از چشم عقل قصه ی پیدا را

دیدار تیره روزی نابینا عبرت بس است مردم بینا را

دوبیتی بابا طاهر

خوشا آنانکه الله یارشان بی بحمد و قل هو الله کارشان بی

خوشا آنانکه دایم در نمازند بهشت جاودان بازارشان بی

.................

دلم میل گل باغ ته دیره درون سینه ام داغ ته دیره

بشم آلاله زاران لاله چینم وینم آلاله هم داغ ته دیره

.................

به صحرا بنگرم صحرا ته وینم به دریا بنگرم دریا ته وینم

بهر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان روی زیبای ته وینم

.................

غمم غم بی و همراز دلم غم غمم همصحبت و همراز و همدم

غمت مهله که مو تنها نشینم مریزا بارک الله مرحبا غم

.................

غم و درد مو از عطار واپرس درازی شب از بیمار واپرس

خلایق هر یکی صد بار پرسند تو که جان و دلی یکبار واپرس

.................

دلت ای سنگدل بر ما نسوجه عجب نبود اگر خارا نسوجه

بسوجم تا بسوجانم دلت را در آذر چوب تر تنها نسوجه

شعر اول دفتر به نام ایزد دانا از سعدی

اول دفتر به نام ایزد دانا

صانع پروردگار حی توانا

اکبر و اعظم خدای عالم و آدم

صورت خوب آفرید و سیرت زیبا

از در بخشندگی و بنده نوازی

مرغ هوا را نصیب و ماهی دریا

قسمت خود میخورند منعم و درویش

روزی خود میبرند پشه و عنقا

حاجت موری به علم غیب بداند

در بن چاهی به زیر صخره صما

جانور از نطفه میکند شکر از نی

برگتر از چوب خشک و چشمه ز خارا

شربت نوش آفرید از مگس نحل

نخل تناور کند ز دانه خرما

از همگان بینیاز و بر همه مشفق

از همه عالم نهان و بر همه پیدا

پرتو نور سرادقات جلالش

از عظمت ماورای فکرت دانا

خود نه زبان در دهان عارف مدهوش

حمد و ثنا میکند که موی بر اعضا

هر که نداند سپاس نعمت امروز

حیف خورد بر نصیب رحمت فردا

بارخدایا مهیمنی و مدبر

وز همه عیبی مقدسی و مبرا

ما نتوانیم حق حمد تو گفتن

با همه کروبیان عالم بالا

سعدی از آن جا که فهم اوست سخن گفت

ور نه کمال تو وهم کی رسد آن جا

شعر روم به جای دگر ، دل دهم به یار دگر از وحشی بافقی

روم به جای دگر ، دل دهم به یار دگر

هوای یار دگر دارم و دیار دگر

به دیگری دهم این دل که خوار کرده ی تست

چرا که عاشق تو دارد اعتبار دگر

میان ما و تو ناز و نیاز بر طرف است

به خود تو نیز بده بعد از این قرار دگر

خبر دهید به صیاد ما که ما رفتیم

به فکر صید دگر باشد و شکار دگر

خموش وحشی از انکار عشق او کاین حرف

حکایتیست که گفتی هزار بار دگر

شعر گفتم غم تو دارم از حافظ

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد

گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید گفتا ز خوبرویان این کار کمتر آید گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

شعری از محتشم کاشانی

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتماست

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین

بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظماست

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو

کار جهان و خلق جهان جمله درهماست

گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب

کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیست

این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانویغم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند

گویا عزای اشرف اولاد آدماست

خورشید آسمان و زمین، نور مشرقین

پرورده ی کنار رسول خدا، حسین

شعر دید موسی یک شبانی را براه از مولوی

دید موسی یک شبانی را به راه........کو همی گفت ای خدا و ای اله

تو کجائی تا شوم من چاکرت؟...........چارقت دوزم ،کنم شانه سرت؟

دستکت بوسم ، بمالم پایکت............وقت خواب آید ، بروبم جایکت

ای خدای من ،فدایت جان من............جمله فرزندان و خان و مان من

ای فدای تو همه بزهای من..........ای به یادت هی هی و هیهای من

گر تو را بیمارئی آید به پیش .......من توراغمخوارباشم همچوخویش

گفت موسی:حال خیره سرشدی!......خودمسلمان ناشده کافرشدی!

این چه ژاژاست وچه کفرست وفشار.....پنبه ای اندردهان خودفشار!

گفت:موسی،دهانم دوختی..................از پشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی کرد تفت...................سر نهاد اندربیابان و برفت

وحی آمدسوی موسی ازخدا : ...................بنده ما را زما کردی جدا

تو برای وصل کردن آمدی.........................نی برای فصل کردن آمدی

ما برون را ننگریم و قال را........................مادرون را بنگریم و حال را

ملت عشق ازهمه دینهاجداست.......عاشقان راملت ومذهب خداست

لعل راگرمهرنبود،باک نیست...........عشق دردریای غم غمناک نیست

چونکه موسی این عتاب ازحق شنید.........دربیابان، درپی چوپان دوید

برنشان پاک آن سرگشته راند.......................گرد از پربیابان برفشاند

عاقبت دریافت و او را بدید..................گفت مژده ده که دستوری رسید

هیچ آداب و ترتیبی مجوی...................هرچه میخواهد دل تنگت، بگوی

شعری از اوحدی مراغه ای

امروز عید ماست ، که قربان او شدیم

اکنون شویم شاه ، که دربان او شدیم

چندان غریب نیست که باشد غریب دار

این سرو ماه چهره ، که مهمان او شدیم

ای باد صیح ، بگذر از ما سلام کن

بر روضه ای که عاشق رضوان او شدیم

فرخنده یوسفی است که زندان اوست دل

زیبا محمدی است که سلمان او شدیم

این خواجه از کجاست ؟ که < طوعا > و < رغبتا >

بی کره و جبر بنده فرمان او شدیم

تا ما گدای آن رخ و درویش آن دریم

ننشست خسروی که ز سلطان او شدیم

گفتم : ز درد عشق تو شد < اوحدی > هلاک

گفتا : چه غم ز درد ؟ که درمان او شدیم

شعری از طبیب اصفهانی

غمش در نهانخانه دل نشیند

به نازی كه لیلی به محمل نشیند

به دنبال محمل چنان زار گریم

كه از گریه ام ناقه در گل نشیند

خلد گر به پا خاری، آسان برآرم

چه سازم به خاری كه در دل نشیند؟

پی ناقه اش رفتم آهسته، ترسم

غباری به دامان محمل نشیند

مرنجان دلم را كه این مرغ وحشی

ز بامی كه برخاست، مشكل نشیند

عجب نیست خندد اگر گل به سروی

كه در این چمن پای در گل نشیند

بنازم به بزم محبت كه آن جا

گدایی به شاهی مقابل نشیند

طبیب، از طلب در دو گیتی میاسا

كسی چون میان دو منزل، نشیند؟

شعری از بابا طاهر

دلا در عشق تو صد دفترستم / که صد دفتر ز کونين ازبرست

منم آن بلبل گل ناشکفته / که آذر در ته خاکسترستم

دلم سوجه ز غصه وربريجه / جفاي دوست را خواهان ترستم

مو آن عودم ميان آتشستان / که اين نه آسمانها مجمرستم

شد از نيل غم و ماتم دلم خون / بچهره خوشتر از نيلوفرستم

درين آلاله در کويش چو گلخن / بداغ دل چو سوزان اخگرستم

نه زورستم که با دشمن ستيزم / نه بهر دوستان سيم و زرستم

ز دوران گرچه پر بي جام عيشم / ولي بي دوست خونين ساغرستم

چرم دايم درين مرز و درين کشت / که مرغ خوگر باغ و برستم

منم طاهر که از عشق نکويان / دلي لبريز خون اندر برستم

شعری از حافظ

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش

نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

شعر آمدی جانم بقربانت

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا

بي وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشداروئي و بعد از مرگ سهراب آمدي

سنگدل اين زودتر مي خواستي حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست

من که يک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم

ديگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

وه که با اين عمرهاي کوته بي اعتبار

اينهمه غافل شدن از چون مني شيدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زير افکنده بود

اي لب شيرين جواب تلخ سربالا چرا

اي شب هجران که يک دم در تو چشم من نخفت

اينقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي کند

در شگفتم من نمي پاشد ز هم دنيا چرا

در خزان هجر گل اي بلبل طبع حزين

خامشي شرط وفاداري بود غوغا چرا

شهريارا بي جيب خود نمي کردي سفر

اين سفر راه قيامت ميروي تنها چرا

محمد حسین بهجت تبریزی (شهریار)

ای گل نرگس

ای گل نرگس ببین عشاق را

چشم های خسته ی مشتاق را

ای گل نرگس چمن بی تو فسرد

سینه ی دشت ودمن بی تو فسرد

دل میان سینه پاره پاره شد

در پی تو روح ما آواره شد

ای گل نرگس جماعت خسته اند

سینه سرخانت همه پر بسته اند

ای گل نرگس نگاهت آبی است

جمکران با نام تو مهتابی است

ای گل نرگس هلا صاحب زمان

از فراقت از فراقت الامان

شعر از محمد رضا آغاسی

سروده ای از مقام معظم رهبری

سرخوش زسبـوی غم پنهــانی خویشم

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگـویـم زکم و بیـش

چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لـب بـاز نکـردم به خروشـی و فغـانی

مـن محـرم راز دل طـوفــانـی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمری است پشیمان زپشیمانی خویشم

از شوق شکرخند لبـش جان نسپـردم

شرمنـده جانـان ز گران جانـی خویشم

بشکسته تر ازخویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند << امین >> ، بستۀ دنیا نیـم اما

دلـبـسـتـۀ یــاران خــراسـانـی خویشم

رباعی زیبا از پیر و مرادم امام خمینی (روحی فداه)

جمهوری اسلامی ما جاوید است

دشمن ز حیات خویشتن نومید است

آن روز که عالم ز ستمگر خالی است

ما را و همه ستمکشان را عید است

................................................

جمهوری ما نشانگر اسلام است

افکار پلید فتنه جویان خام است

ملت به ره خویش جلو می تازد

صدام به دست خویش در صد دام است

................................................

این عید سعید عید حزب الله است

دشمن ز شکست خویشتن آگاه است

چون پرچم جمهوری اسلامی ما

جاوید به اسم اعظم الله است

................................................

این عید سعید عید اسعد باشد

ملت به پناه لطف احمد باشد

بر پرچم جمهوری اسلامی ما

تمثال مبارک محمد باشد